Maiz gertatzen zait albiste edo gertaera baten aurrean, oinetako behatz puntetatik eta eskuetako hatzetatik ere bai, urdaileraino egiten duela bidaia gorrotoak zainetan behera, arterietan gora. Gehienetan izaten da Justizia eta Legea, gauza bera direla pentsatu eta nahasten direnean.

Normalean negargarria izaten da ondorioa: egunkari bat ixten da, kartzelara sartzen da errugabea, torturatzailea Martini bat hartzera ateratzen da lasai epaiketatik, bortxatzaile bati beste ekintza baterako ematen zaio aukera…

Zein gaiztoa den ageriko bidegabekeriaren aurreko ezintasuna! Inpotentzia esaten duten hori. Bai zuku mikatza.

Hondar txiki bat da hastapenean, baina hazi egiten da eta zornetu, gaiztotu eta dena zikintzen daki zeure barnean. Lanak dituzu gorrotoaren menera ez geratzeko… badakizu zertaz ari naizen, ez da?

Bai, beste asko bezala, neu ere egon nintzen Aselekin Durangoko Azokako egun hartan. Zaila zeukan, beraz, Txilen izatea aldi berean.

Faborez, baten batek epai dezala epailea, eta zigior dezala merezi duen eran. Ez baitago beste kontsolamendurik halako gertaeretan. Niretzat ez, behintzat.

(cc-by-sa: kevindoodley)

Ez dira gauzak aldatu: beti lez, “dana lanbrotute ikustot“, gainean jarri dudan argazki erogarrian bezala, baina gehiegi eskatzea ez bada, Blog Day den honetan,  urtebete baino gehiago itxita eta hilda egon den bazter hau jarri nahi nuke berriro sutan. Eta sua ez bada, ukan dezala bederen arnasa eta berotasun apur bat ostera ere.

Zergatik? Argi ez dakit, baina esango nuke asko zor diodala ALUA MUNDUARI, eta itxi nuenetik ezin izan dudala gainetik kendu halako zurtasun zantzu bat.

Zuzeu sortzen ibili izanak eta nire idatziak han argitaratu izanak ez nau erabat asetu. Jarraituko dut han idazten, baina hau utzi gabe. Izan ere Zuzeu plaza handiegia bilakatu da kontutxo batzuetarako. Esate baterako, irakurtzen ditudan liburuez hemen eraman izan dudan kontabilitate mutua gordetzeko, edo “erokeria bazterrekoak” egiteko.

Zuzeu komunikabide bilakatua dabil, zorionez, baina idazlan guztiak ez dira zur bereko ezpal izaten, ez dute denek gauza guztietarako balio izaten. Eta idaztea gustatzen zaigunoi, denetik idaztea gustatzen zaigu sarri. Niri bai, bederen.

Kantariak ibiltzen dira gure oso antzera: badituzte kantuak ahoz goran egiteko,  badituzte kantuak belarrira xuxurlatzeko eta areago, badituzte abestiak bakardadean baleude bezala kantatzen dituztenak.

Asmoa dut, hemen ikasitakoak han erabiltzeko eta, han ikasitakoak hemen. Esate baterako, oraintxetik hasita, hemen argitaratzen den guztia CC-BY-SA lizentziapekoa izango da, baten batek ezertarako erabili nahi baleza. Hori han ikasitakoa da, baiki.

Ez dakit noiz eta ez dakit zenbat idatziko dudan. Horrek ez nau batere kezkatzen.

Kontua, Zuzeu bezalako albistari zabal/iriki baten eta Facebook/Twitter bezalako tresnen artean, tarte bat badela bistakoa da eta probestu egin nahi dut espazio hori, gogoak  jotzen didan bakoitzean bertan pausatzeko.

Ikusiko dugu ekinak zer dakarren, ostera ere, hatzetako minaz gain. Mementuz, behintzat, ALUA MUNDUAK errauts izaterai utzi dio, eta hegaldatzen ari da jada, laino guztien artetik, sasi guztien gainetik.

Pe Pandora. Flickr

Lagunok, ahaztua neukan alua mundua bihotzeko hau. Asko zor diot blog honi, eta asko baino gehiago zuoi, hona hurbildu zareten guztioi. Kito da, ordea, alua mundua. Ez dut uste berriro agertuko naizenik hona, ez bada apunte oso pertsonalak eta kriptikoak egiteko. Egia esan, Konatxe hil egin da eta haren errauts zibernetikoa baizik ez den H. Etxeberriak, beste leku batean du ekinbiderako parada: ZuZeu.

Albistari digitala da, etengabekoa eta irekia, erabiltzaileek eurek egitekoa, tartean neu. Esan beharrik ez dago gonbidatuta zaudela, izan ere, asko gustatzen zitzaigun (eta zaigu), Jaume Sisak abesten zuen hura:

Oh benvinguts, passeu, passeu!

la casa meva es casa vostra

si es que ya,

casa es d’algún.

Ba, hori, nahi duzun arte.

Besarkada haundi bat.

Nonbait esana dugu blog honetan ez dugula hitzik egingo bizirik dauden euskal egileen liburuez. Baina, hala ere, kontabilitate pertsonal moduko bat eraman ahal izateko, hemen jarriko ditugu irakurri ahalako liburu guztiak edo.

Gauzak horrela, hamaikatxo elkarte eta jende hasi da protestaka. Horietako batzuk Piraten sarean bildu dira, eta harro daude: Ni pirata naiz, diote. Eta ez dira horretan geratzen, Askatasun digitalaren aldeko paktua sinatzea eskatzen dute. Ez da giro!

(Eta ni ixilik, gai hau ez baitaukat zeharo argi: ez dut sinesten Sarkozyk egileak babestu nahian dabilenik. Horretarako badira bide hobeak errepresioa baino. Deskarga pirata bakoitzean zenbat “kentzen” zaio sortzaileari? Zenbat industriako multinazional handiei? Esango nuke, kulturaren eta espektakuluen industriak hedapen eta kobratze bide berriak asmatzen ez dituen arte, kalapita hortxe egongo dela, erretenean  sartzen ez baitago erraza egungo  aukera digitala. Ala ez?)

Amélie Nothomb. Ni de Eva, ni de Adán. Anagrama.

Beldurra ematen dit emakume honek eta ez nuke asmatuko zehazten zergatik. Iruditzen zait beste belaunaldi batekoa dela —hala baita zinez—, eta gurearen aldean, gogorra duela berak bihotza. Edo bestelakoa, bederen. Askotan zirujaua  dela iruditzen zait, idazle baino gehiago. Eta irregularra dela oso, emaitzetan. Batzuk irakurri dizkiogu jada, Diario de golondrina, Biografía del hambre, Metafísica de los tubos… eta ez zaizkigu guztiak atseginak egin. Batzuetan neu ez naizen irakurle batentzat ari dela iruditu izan zait. Baina azkeneko hau, asko gustatu zait, autofikzioa hain moda enpatxagarrian dabilen honetan. Amélie Nothombek Japonian eginiko bere ibilerak kondatzen dizkigu eta hango mutil eder batekin, Rinri izenekoarekin, ukandako harreman sentimentala ere bai.  Primerakoa da kultura japoniarra zein urrutiko eta arrotz zaigun jabetzeko, baina lur haietako edertasunak ere blaitzen zaitu liburutxoa amaitzerako. Eta bai, berriro pentsatzen duzu, emakume honek hotzak ukan behar dituela derrigorrez oinak eta burua. Eta bi muturren artean dagoen gorputz guztia ere bai. Izotzezkoa esango nuke, edo altzairu diztirantezkoa, ematen baitu ezerk ez diola minik egiten, izan bihotzeko gaitz, edo gorputzeko istripu. Haragiaren lekuan, pirita du, eta odolarenean, merkurioa.

Oso eskergarria iruditu zait Jakobaren ekarria, eta erabilgarria zeharo garaiotan. Aitortza horrexen lekuko baizik ez dute izan nahi lerro hauek.

Ez dakit zuei, baina niri askotan gertatu zait, euskara soilez erantzuten duen nire telefono erantzungailuan, irainak entzutea okerreko zenbakia markatu duen espainolen baten aldetik: Maricón!, ¿Pero qué ostias hablas?, ¿No sabes hablar en cristiano?… eta halako loreak. Irri egiten dut beti, izan ere, eurak nahasten dira zenbakia markatzerakoan eta, hala ere, niretzat gorrotoa.  Espainiak hainbeste maite eta errespetatzen duen herritar euskaldun honentzat izaten dira irainak, dakien arren, gizatasunaren arrazoia bere alde dagoela, Blues Brothers filmako protagonisten antzeratsu. Neuk nahi bezala, nahi dudan hizkuntzan, jar dezaket neure erantzungailua. Ala ez?

Interneten ere antzeko: hamaikatxo kakazahar ditut jasoak kontu berarekin. Euskararekin egiten dute topo, eta, ezin eramanik, iseka hasten dira. Ezer ulertzen ez, eta irainka, hala ere. Jatorrak dira halako espainolak (eta espainolak diot, ez frantsesekin eta ez beste inorekin, ez baitzait antzekorik gertatu, gertatzeko arriskua dagoela uste dudan arren).

Ez dakit ezagutzen duzuen, baina badut euskaraz sukaldeko errezetak eskaintzen dituen leku bat. Kontua da, gaur bertan, oraintxe bertan, horietako sinpatiko bat sartu dela bertara, guti marikon sinatzen duena,  bi iruzkin egiteko.

Iruzkinetako batean honela dio, “ssssssssssssssssssss”, eta bestean, “goxhhmcddgtxduixshfdfih”. Ezer gutxi beste batzuetakoekin alderatuta. Baina gorrotoaren soinuak dira izan niretzat bi horiek. Helbide honetatik idazten ei du: madrid@tupadre.com, eta bere urla honakoa: http://gutysoy…hijo. IPa, ostera, honakoa: IPa: 194.30.13.56.

Nik ere badakit IPak norenak/nongoak diren sarean begiratzen, baina ezin heldu Madrilgoa dela jakitetik harantzago. Haren helbide postala lortzerik baneuka —eta internetzale gazte eta trebeagoek agian lortuko duzue—, opari bat bidaliko nioke guti marikon horri, Henry Miller-ek, Estatu Batuetako telegrafo zerbitzuan zeukan nagusiari bidali zion berdina: kartoizko kaxatxo bat, begizta ederreko lokarri polit asko batekin. Eta barruan hiru klase kaka: zakurrarena, katuarena, eta neurea. Bai horixe. Zerekin identifikatua baleukake, horrela.