Pe Pandora. Flickr

Lagunok, ahaztua neukan alua mundua bihotzeko hau. Asko zor diot blog honi, eta asko baino gehiago zuoi, hona hurbildu zareten guztioi. Kito da, ordea, alua mundua. Ez dut uste berriro agertuko naizenik hona, ez bada apunte oso pertsonalak eta kriptikoak egiteko. Egia esan, Konatxe hil egin da eta haren errauts zibernetikoa baizik ez den H. Etxeberriak, beste leku batean du ekinbiderako parada: ZuZeu.

Albistari digitala da, etengabekoa eta irekia, erabiltzaileek eurek egitekoa, tartean neu. Esan beharrik ez dago gonbidatuta zaudela, izan ere, asko gustatzen zitzaigun (eta zaigu), Jaume Sisak abesten zuen hura:

Oh benvinguts, passeu, passeu!

la casa meva es casa vostra

si es que ya,

casa es d’algún.

Ba, hori, nahi duzun arte.

Besarkada haundi bat.

Nonbait esana dugu blog honetan ez dugula hitzik egingo bizirik dauden euskal egileen liburuez. Baina, hala ere, kontabilitate pertsonal moduko bat eraman ahal izateko, hemen jarriko ditugu irakurri ahalako liburu guztiak edo.

Gauzak horrela, hamaikatxo elkarte eta jende hasi da protestaka. Horietako batzuk Piraten sarean bildu dira, eta harro daude: Ni pirata naiz, diote. Eta ez dira horretan geratzen, Askatasun digitalaren aldeko paktua sinatzea eskatzen dute. Ez da giro!

(Eta ni ixilik, gai hau ez baitaukat zeharo argi: ez dut sinesten Sarkozyk egileak babestu nahian dabilenik. Horretarako badira bide hobeak errepresioa baino. Deskarga pirata bakoitzean zenbat “kentzen” zaio sortzaileari? Zenbat industriako multinazional handiei? Esango nuke, kulturaren eta espektakuluen industriak hedapen eta kobratze bide berriak asmatzen ez dituen arte, kalapita hortxe egongo dela, erretenean  sartzen ez baitago erraza egungo  aukera digitala. Ala ez?)

Amélie Nothomb. Ni de Eva, ni de Adán. Anagrama.

Beldurra ematen dit emakume honek eta ez nuke asmatuko zehazten zergatik. Iruditzen zait beste belaunaldi batekoa dela —hala baita zinez—, eta gurearen aldean, gogorra duela berak bihotza. Edo bestelakoa, bederen. Askotan zirujaua  dela iruditzen zait, idazle baino gehiago. Eta irregularra dela oso, emaitzetan. Batzuk irakurri dizkiogu jada, Diario de golondrina, Biografía del hambre, Metafísica de los tubos… eta ez zaizkigu guztiak atseginak egin. Batzuetan neu ez naizen irakurle batentzat ari dela iruditu izan zait. Baina azkeneko hau, asko gustatu zait, autofikzioa hain moda enpatxagarrian dabilen honetan. Amélie Nothombek Japonian eginiko bere ibilerak kondatzen dizkigu eta hango mutil eder batekin, Rinri izenekoarekin, ukandako harreman sentimentala ere bai.  Primerakoa da kultura japoniarra zein urrutiko eta arrotz zaigun jabetzeko, baina lur haietako edertasunak ere blaitzen zaitu liburutxoa amaitzerako. Eta bai, berriro pentsatzen duzu, emakume honek hotzak ukan behar dituela derrigorrez oinak eta burua. Eta bi muturren artean dagoen gorputz guztia ere bai. Izotzezkoa esango nuke, edo altzairu diztirantezkoa, ematen baitu ezerk ez diola minik egiten, izan bihotzeko gaitz, edo gorputzeko istripu. Haragiaren lekuan, pirita du, eta odolarenean, merkurioa.

Oso eskergarria iruditu zait Jakobaren ekarria, eta erabilgarria zeharo garaiotan. Aitortza horrexen lekuko baizik ez dute izan nahi lerro hauek.

Ez dakit zuei, baina niri askotan gertatu zait, euskara soilez erantzuten duen nire telefono erantzungailuan, irainak entzutea okerreko zenbakia markatu duen espainolen baten aldetik: Maricón!, ¿Pero qué ostias hablas?, ¿No sabes hablar en cristiano?… eta halako loreak. Irri egiten dut beti, izan ere, eurak nahasten dira zenbakia markatzerakoan eta, hala ere, niretzat gorrotoa.  Espainiak hainbeste maite eta errespetatzen duen herritar euskaldun honentzat izaten dira irainak, dakien arren, gizatasunaren arrazoia bere alde dagoela, Blues Brothers filmako protagonisten antzeratsu. Neuk nahi bezala, nahi dudan hizkuntzan, jar dezaket neure erantzungailua. Ala ez?

Interneten ere antzeko: hamaikatxo kakazahar ditut jasoak kontu berarekin. Euskararekin egiten dute topo, eta, ezin eramanik, iseka hasten dira. Ezer ulertzen ez, eta irainka, hala ere. Jatorrak dira halako espainolak (eta espainolak diot, ez frantsesekin eta ez beste inorekin, ez baitzait antzekorik gertatu, gertatzeko arriskua dagoela uste dudan arren).

Ez dakit ezagutzen duzuen, baina badut euskaraz sukaldeko errezetak eskaintzen dituen leku bat. Kontua da, gaur bertan, oraintxe bertan, horietako sinpatiko bat sartu dela bertara, guti marikon sinatzen duena,  bi iruzkin egiteko.

Iruzkinetako batean honela dio, “ssssssssssssssssssss”, eta bestean, “goxhhmcddgtxduixshfdfih”. Ezer gutxi beste batzuetakoekin alderatuta. Baina gorrotoaren soinuak dira izan niretzat bi horiek. Helbide honetatik idazten ei du: madrid@tupadre.com, eta bere urla honakoa: http://gutysoy…hijo. IPa, ostera, honakoa: IPa: 194.30.13.56.

Nik ere badakit IPak norenak/nongoak diren sarean begiratzen, baina ezin heldu Madrilgoa dela jakitetik harantzago. Haren helbide postala lortzerik baneuka —eta internetzale gazte eta trebeagoek agian lortuko duzue—, opari bat bidaliko nioke guti marikon horri, Henry Miller-ek, Estatu Batuetako telegrafo zerbitzuan zeukan nagusiari bidali zion berdina: kartoizko kaxatxo bat, begizta ederreko lokarri polit asko batekin. Eta barruan hiru klase kaka: zakurrarena, katuarena, eta neurea. Bai horixe. Zerekin identifikatua baleukake, horrela.

Nonbait esana dugu blog honetan ez dugula hitzik egingo bizirik dauden euskal egileen liburuez. Baina, hala ere, kontabilitate pertsonal moduko bat eraman ahal izateko, hemen jarriko ditugu irakurri ahalako liburu guztiak edo.

Gehiengoarekin:

1- PSE+PP+UPyD. Patxi López Lehendakari

2- PSE+PNV. Patxi Lehendakari. (Edo Ibarretxe ez den jeltzale bat).

3- PNV+PP. Ibarretxe Lehendakari. (Ezinezkoa dirudi).

4- PSE+PP+EB. Patxi Lehendakari. (Ezinezkoa dirudi).

Gutxiengoarekin:

1- PSE (PPren inbestidura botoekin). Patxi Lehendakari.

2- PNV+Aralar+EA+EB. Ibarretxe Lehendakari.

Ondorioa:

Populuaren gehiengoa abertzalea duen herria,  nacionalistek gobernatuko dute, seguruenera.