Ez dakit norena den esaldia, baina nik Eider Rodriguez lagunari entzun nion estreinako: “Gaur euskararen alde gehien egin dezakeena, Madonna da”.

Istorio osoa irakurri »

Galdetzailea/ 3:19/ cc-by-sa

Batasuna (edo dena delakoa) PSErekin bildu zela argiatartu zenetik, badira egunak, eta bada zalaparta bazterretan. Egia esan, zarata gehiegiak, ez nau hainbeste kezkatzen, akordatzen bainaiz behin nola galdetu zioten Laura Esquivel idazleari ea zein baldintza zitzaion ezinbestekoa idazteko orduan. Eta honek, batere ezbairik gabe, “Ixiltasuna!”, esan zuen.

Orduan kazetariak galdegin zion: “Nola liteke, orduan, zuk New Yorkeko boskarren hiribidean duzun apartamendua hautatu izana zeure nobela idazteko? Munduan ez da inon zeure etxetik bezainbeste anbulantzia eta trafiko hots entzungo!”

Erantzuna: “Horixe du zarata askoak, ixiltasun bihurtzen dela. Joan zaitez, bestela, baserri isolatu batera idaztera, eta ikusiko duzu euli baten burrunbak nola distraitzen zaituen arratsalde guztirako. New Yorkeko apartamentua leku perfektua da”.

Ez dakit gure zarata mediatikoa hainbestera ailegatzen den, baina bada hasi denik esaten informazio gehiagoak bakarrik konpon lezakeela informazio gehiegia, ETA eta bakebidearen kontuetan. Ez dakit, ez dakit…

Baina ez  nuke bizpahiru galdera inuzente egin gabe geratu nahi. Egia esanda, behin hasi ezkero ez nuke amaituko:

• - Batasuna (edo dena delakoa) ez bada egiazki PSErekin bildu, nola ez dute Vocento eta Noticias taldeko kazetari antagonistek mea culparik egin orain arte?
• - Batasuna (edo dena delakoak) eta PSEk adostuta bazuten bildu izan direnik ukatzea, eta hori sekula aitortzea, baldintza hori dela tarteko, zertan aldatzen ditu (benetan) gauzak bildu izanak edo bildu gabe geratzeak?
• -Batasuna (edo dena delakoak) eta PSE ez badira egiazki bildu, zer arraioren zain daude? Zertarako ditugu, ba, politikariak?
• - PPk noiz hautatuko du une zehatza, bere maitaleak beste batzuekin  nola egiten duen dantza begiratzeari utzi, lekutik  jaiki eta ganorazko zaplasteko bat emateko dantzalekuaren erdian?
• - Patxi Lopezen “marra gorrria” zer da Predictorren arabera, haurdun dagoela ala ez dagoela haurdun?
• - Etc., etc.

Jasanezina egiten zait Arnaldok urtebete barruan daramala pentsatze hutsa. Iruditzen zait gizarteak egin duela atzera. Harritu egiten naiz ikusirik nola distraitzen garen gure taldearen partiduarekin igandean, edo nola joaten garen ogia eta txokolatea erostera nomal-normal bizi bagina bezala…

Gu txikiak ginela, Armando deitzen deitzen genion orain denok Arnaldo deitzen diozuen horri. Itxura denez, bere aita Aszensio nahastu egin zen jaiotza erregistratzeko orduan. Deituraz ere, guretzat Otaegi zen eta ez Otegi, zuek ezagutzen duzuen moduan… Berari buruz idatzi behar dudan bakoitzean, ataka honetan aurkitzen dut nire burua, beti Armando izan dena orain Arnaldo nola den konpreni ezinean…

Bai, zaila egiten zaigu oraingo Arnaldo Otegi hori, gure Armando Otaegi hura bera dela sinestea. Ikastolaren hastapenak ziren, 60ko hamarraldiaren hastapenean, dena gabezia, beldur eta ezintasun, baina dena zorion aldi berean…

Gogoratzen naiz nola behin berak eta biok, biok bakar-bakarrik,  Larraskandarako bidea hartu genuen Madarixatik. Borda batera gindoazen han zeuden Larrañagatarrekin asteburua pasatzera. Hamar urte inguruko ume mokoak baizik ez ginen, motxila handiarekin bi orduko bidea aurrean, beldurrez, kezkaz, baina atseginez ere bai… Eta egin egin genuen bidea, zorionean. Iniziatikoa, nolabait.

Harrez gero bizitzak eraman gaitu bazter banatara biok hala biok, eta ezin esan liteke kuadrilakoak izan garenik, mila bider egin dugun arren topo han ez bada hemen. Haserretxoak ere izan dira tartean, ikuspegi desberdinen arteko ñabardurak…

Baina zer nahi duzue esatea, jasanezinezkoa egiten zait Armando kartzelan ikustea eta, gainera, hainbeste denboran. Iruditzen zait gizarte moduan usteltzen hasita gaudela. Gauza bat dela idealismoak eta utropiazaletasunak porrot egitea, eta beste bat, oso desberdina, honelako izugarrikeriak baimentzea…

Arnasa guztiz, beraz, dator deihadarra: ARNALDO ASKATU!

(Eta orain etorriko da betiko listoa esanez Arnaldo eta ni kate berekoak garela etc. Izan liteke, baina ez da hori, ez da hori. Sinets iezadazu, benetan diotsut eta.)

Txuspo Poyo-ren artelan batetik

Ez dute gure hizkuntza maite. Ez dute gure umorea ezagutu ere egiten. Ez dituzte Pello Errota, Polixene Trabudua, Nemesio Etxaniz, Martin Ugalde… izenak sekula ere entzun. Ez dute Mirande irakurri. Ez dakite non dagoen Agiña, non bizi diren laminak, nola dantzatu trikitixa edo sortu biharko euskal hip-hopa. Ez dakite non egiten zuen lo Ekaingo hartzak, edo non egiten duen lan gure filosofo aurreratuenak. Ez eta ere Martin Larraldek zerua eta itsaso zikina nahasten zituenik, Biba Berango! Hau da Fandango! Ez dakite deus gutaz. Fitsik. Geure bandera ere dute bigarren, edo hirugarren edo azkenaren hurren. Baina maite gaituztela diote, hala ere. Eta maite behar ditugula geuk eurak ere. Eta maitasun horren izenean debekatzen digute garena erakustea, debekatzen digute aske izatea. La maté porque era mía. ( Datorren larunbatean eta beti). Derrigorrez onartu behar euren maitasun zornetua, bestela akabatuko gaituztela. Diote. Jai daukate.

Harritu egin nau albisteak, aspaldi galdu bainion pista gizon honi.

Hondarribian ezagutu nuen Pleistocenoan, eta kanpotarra zela ikusten zitzaion arren, nabaritzen zitzaion bertakotzeko gogoa. Euskaraz egiten zuen eta beti ikusiko zenuen euskalgintzaren aldeko gauzetan, baita independentziaren aldekoetan eta antzekoetan ere.

Azaleko ezagutza baizik ez dut berea. Ez nekien ez eta Deustuko irakaslea ere izandakoa zenik. Badakit Xabi Strubell izeneko kantari bat ere badela Hondarribian, seguru haren semea dela honakoa… Oso naiz despistatua halako gauzetan.

Baina gaur Vilaweb gunean, Solidaritat Catalana per la Independenciaren baitan, Gironako ordezkari hautatu dutela ikusi dudanean, poztu egin naiz, egia esan.

Xuxen ez dakit esaten  zergatik, baina behintzat gizon sinpatiko askoa edukiko dute zerrenda horietan. Bai horixe.

Maiz gertatzen zait albiste edo gertaera baten aurrean, oinetako behatz puntetatik eta eskuetako hatzetatik ere bai, urdaileraino egiten duela bidaia gorrotoak zainetan behera, arterietan gora. Gehienetan izaten da Justizia eta Legea, gauza bera direla pentsatu eta nahasten direnean.

Normalean negargarria izaten da ondorioa: egunkari bat ixten da, kartzelara sartzen da errugabea, torturatzailea Martini bat hartzera ateratzen da lasai epaiketatik, bortxatzaile bati beste ekintza baterako ematen zaio aukera…

Zein gaiztoa den ageriko bidegabekeriaren aurreko ezintasuna! Inpotentzia esaten duten hori. Bai zuku mikatza.

Hondar txiki bat da hastapenean, baina hazi egiten da eta zornetu, gaiztotu eta dena zikintzen daki zeure barnean. Lanak dituzu gorrotoaren menera ez geratzeko… badakizu zertaz ari naizen, ez da?

Bai, beste asko bezala, neu ere egon nintzen Aselekin Durangoko Azokako egun hartan. Zaila zeukan, beraz, Txilen izatea aldi berean.

Faborez, baten batek epai dezala epailea, eta zigior dezala merezi duen eran. Ez baitago beste kontsolamendurik halako gertaeretan. Niretzat ez, behintzat.

Amerikar hauek, ez direla atzean geratuko!
Boston Dynamics enpresak sortua da, Zakur Handia deitu diote, 140 kiloko zama eraman dezake munstroak bizkarrean, 6 km/orduko abiaduran nonahi ibili, 35 gradutako malkarrak igo, inguruak sensoreez arakatu… Halako batean armak jarriko dizkiote eta, damurako aukerarik ere ez du izango gaizoak.