Lanetan sartuta egon bada ere, esan daiteke hilabeteko bizitza bete duela sukaldean.com errezetategiak. Ez dugu orain arte ofizialki aurkeztu —ez dakigu aurkeztuko dugun ere—, baina erabiltzaileak hasi dira hurbiltzen. Hara hemen, kuriositatez, zeintzuk plater bilatu dituzten. Eskuinean dituzue kopuruak.

ARROZ PAELLA (40), XAPOA SALTSA AMERIKARREAN (31), ITSAS KABRA LABEAN (26), KARRAKELA ETA PATATA ENTSALADA (18), TATIN SAGAR TARTA (17), TXOKOLATE TRUFAK (14), AHATE MAGRETA ERRETA (13), ZIAZERBAK BARATXURI-OLIOTAN SALTEATUAK (13), ARRAIN ZOPA BIZKORRA MIKROUHINETAN NOLA EGIN (12), GAZTA TARTA TXIGORTUA (12), MODAKO BEHIKIA (12), INTXAURSALTSA (11), GOSARITARAKO BIZKOTXOA (10), ARROZA TXIRLEKIN (10), ARRAIN ZOPA NOLA EGIN (9), ARROZA ENTSALADAN (9), MERLENKA EGOSIA BARAZKI ETA OLIBA OLIO BIRJINAREKIN (9), LIMOI BIZKOTXOA (9), ARROZESNE GARBIA (9)…

Honez gero, ezerk ez ninduela harrituko uste nuen, baina, arraioa!, KARRAKELA ETA PATATA ENTSALADA hori, ez esan niri ez denik harritzekoa 18 lagun plater hori bilatzen ibiltzea. Hamaika ikusteko jaioak, bai horixe.

Arrazoi ezberdinak egon daitezke sukalde errezetategi bat egiteko. Guk bi arrazoi nagusi izan ditugu errezeta liburu bat egiteaz gain, hauek sarean jartzeko. Nire arrazoia zera zen, batez ere, kozinan nenbilela beti erdal liburuetara jo beharra izaten nuela eta amorrazioz betetzen ninduela horrek. Nire kide David de Jorgerena, ostera, ezberdina izan zen: Gabon bezpera hauetan, batez ere, haren telefonoak ez zuen edukitzen atsedenik: “nola egin behar ditut langostinoak plantxan?”, “zenbat denbora jarri behar da kapoia labean?”, “barraskiloak nola izutzen dituzu?… Kokoteraino geunden biok, eta hala idatzi genuen SUKALDEAN liburua, mila eta ehun errezeta on baino gehiagorekin. Orain, ostera, sukaldean.com egin dugu. Hala ere, neu naiz testigu, telefonoak txirrin dagi edonoiz: “otarraina nola egosten da?”, “konfitak zenbat denbora behar du?”… Hori bai, orain erantzun berak kontu guztietarako balio du, nola barazkientzat, hala arrain edo galeperrentzat: “begira ezazu sukaldean.com!”. Eta kitxo.

Bai, hasi gara dakiguna dakigun era bakarrean egiten. Mila RZ baino gehiago sartuko ditugu, jakien araberako orden alfabetikoan (hozkailuan ANTXOA baldin baduzu egiteko, ANTXOA hitzean egin klik eta ezagutzen ditugun moduak erakutsiko dizkizugu ANTXOAK prestatzeko. Gauza bera jaki guztiekin). RZ denak daude sukaldatuak, dastatuak eta irentsiak. Bai horixe! Gertatzen dena da hilabeteak joango zaizkigula denak zintzilikatu baino lehen, Z letrara iritsi baino lehen, alegia.

(Eskerrik asko laguntzen ari zaizkigun Maite Rementeria, Sonia Uribe eta Fini Gonzalez gallegiñari. Eskerrak neskak dauden munduan!)

…geuri laguntzeko prest. David de Jorge eta biok mila sukalde errezetatik gora dauzkagu jarrita RECETANIA gaztelaniazko gure blogetako batean, gastroliteraturari eskainitako GLOTONIAren luzapen gisara. Orain euskaraz eman nahi genituzke, baten batek porrusalda edo txibiak egiten ez badaki, sarean errazki aurki dezan modua. Esan bezala, euskaraz. Baina hortxe hasten zaizkigu arazoak: RECETANIA delako hori, gaztelaniazko blogspot sistema erabiliz egin genuen. Gezurra dirudien arren, ez gara iaioak blog kontu hauetan eta laguntza behar genuke leku berri hori jasotzeko, diseinu aldetik batez ere. Edukiak, izenburua eta horiek denak badauzkagu, baina edukiontzia falta. Euskaraz aurkitu ditugun sistemak (mundua.com hau barne), ez ditugu behar bezala manejatzen ikasi, eta asti eta argi handirik ez ikasteko. Seguru zuen artean izango dela norbait guri laguntzeko prest. Mirari handiagoak ikusi dira munduan. Hala balitz, jarri harremanetan gurekin, otoi.

Gaur familia bati egin nahi lioke omenaldi zutabe honek, Donostiako Bodega Donostiarrako familiari, Mendinueta-Mintegi sendiari, alegia.
Ez dakit leku hori ezagutzen duzuen, Groseko auzoaren bihotzean. Txikiteo eta pintxoen orduan, San Franzisko elizan baino, Bodega Donostiarra horretan edukitzen du auzoak bere epizentroa: aretoa beteta eta espaloiak ere gainezka ikusiko zenituzten sarri. Baina ez zaitez tronpa, han ez baitute ezer erregalatzen, han kobratu egiten dute, gauza bakoitza bere prezioan.
1976an hartu zuen Migelek negozioa. Casa Alcalde-n zerbitzatzetik zetorren, hantxe aurkitu baitzuen lana bere Arbizuko jaioterria atzean laga zuenean. Bera bezala 1942 jaiotako batentzat, gose egunak ziren haiek, eta Donostiak beti izan du turismorako ospea. Hantxe lanean utzirik bere emazte Pili, saltoa eman zuen. Zer egiteko? Zekiena baino ez: ardoa zerbitzatu eta pintxoak eskaini.
Denborarekin Migeltxoren ogitartekoak eta zizka-mizkak ospetsu egin dira. Ez dira asko, ez dira konplikatuak. Batez ere gilda izeneko horiek eman diote ospea, eta eskabetxeko atunarenek. Migeltxok eta Pilik argi eduki dute beti: ahalik eta hobekien eman. Haien urdaiazpikoak, gaztak eta bestelakoak, beti egon dira tenperatura egokian, ahoan urtzeko moduan zerbitzatzeko. Beren etxeko maionesek, arintasuna eta zaporea eduki dute beti. Pipertxoak, Migelek berak hautatu ditu Aginagako baratzetan: ez helduegi, oraindik azala bota gabe, ez min, ez tenteegi… parerik gabekoak munduan haren pipertxoak, Ibarrakoak izan gabe, Oriaren ibarrekoak. Hori bai, antxoillak Ondarroatik, atuna Bermeotik, txorizo eta urdaiazpikoak behar diren lekutik… Dena horrela.
Bodega Donostiarra hori Kursaaletik hurbil dago eta asko izan dira hara joan diren pertsonalitateak: kantari ospetsuak, zine izarrak… Baina ez galdetu Migeltxori nola zuten izena, ez da oroituko eta. Ikusi ditu bere atetik sartzen, bizkartzain eta guzti, ikusi ditu autotzarrak bere etxe aurrean aparkaturik, jende multzoak haiei begira liluraturik… Baina ez galdetu Migeltxori haien izenik, ez ditu ikasi nahi izan eta. Denak dira berdinak, atetik barrura.
Atzo orfeoi bat zegoen tabernan kantari, tripontzi eta sukaldari lagun talde batek ere han egin genuen bazkari, betikoak jateko: Indurain deitzen duten atun pintxo hori, gildak, urdaiazpiko eta patata tortilak, euren apaltasunean munduan beste inon aurki ez daitezkeenetakoak… Eta amaitzeko, antxoilla bat luze etzanda Roquefort zoragarri baten gainean. Sekula halako sakrilegiorik!
Kontua da gaur ezin dela errepikatu halakorik: itxi egin dituzte ateak. Jubilatu, erretiratu. Paseatzera orain. Bi semeek ez dute nahi tabernan segitzerik, ondoegi ezagutzen dute zer den langintza hori.
Michelin izarrik gabe, katedral polit bat itxi dute Mendinueta-Mintegitarrek Donostian. Omenaldia eurei.

Hasier Etxeberria. El Mundo 071020

Harrituta nauka Bruce Sprengsteenek Barakaldora egingo duen etorrerakin. Bi baldintza bakarrik jarri ei ditu. 1- Inori sarrerarik ez oparitzea, entzun nahi duenak, ordain dezala eta kito. Eta 2, etxean egindako oilasko zopa nahi duela afaltzeko. Bi erabaki horiek gizondu baizik ez dute egiten lehendik ere gizon zena, baina lastima da oilo zoparik gabe geratzea eta, areago, bakailaoa Bizkaiko erara dastatu gabe geratzea. Presaka ibiliko da, seguruenera, munduko zein lekutan oina jartzen duen ikasteko astirik ere gabe. Bestenaz ez da ulertzekoa!

Hartu gogotan izen hau: Iñaki Aizpitarte. Idazlea ote? Ez, ez. Artista plastikoa? Pianojolea? Filosofoa? Ez, ez eta ez. Sukaldaria da. Liberation eta Omnivore gazetak, Frantziako hirugarrentzat hartu zuten joan zen Maiatzeko aldizkarian. Bere aurretik Michel Bras harrigarria, eta bera baino zortzi leku atzerago Pierre Gagnere munstroa. Chateaubriand bistrota darama Aizpitartek Parisen, eta errege bihurtu da bistronomia kontutan. Aita eibartarra du eta ama Hendaiakoa. Bera frantziarra omen. Presta zaitezte Aizpitarteren izena bolo-boloka hazten ikusteko eta, hori bai, Parisa bazoazte, edota han bazaudete, egiozue bisita 129 Palmier etorbidean. Eguerdian nahiko merkea du menua: 15 euro ingurukoa. Arratsetan apur bat garestiago, baina ez hainbeste: 40 euro edo. Telefonoa:  01 43 57 45 95. On egin.